Dag 1: Dagboek van Dion Jordens

Dag 1: Dagboek van Dion Jordens

Dion Jordens is stagiair voor Smiling Child of The Gambia. Zijn stage is een opdracht vanuit het Montessori College Twente, te Hengelo. Tijdens de stage van Dion houden wij zo veel mogelijk zijn verslag bij. Lees ook: Welkom Dion

Eindelijk was de dag aangekomen dat ik naar The Gambia ging. Voor mij is dit de eerste keer dat ik buiten Europa kom. Je kunt je dan misschien wel voorstellen dat ik het spannend vond, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Ik had er natuurlijk wel super veel zin in. Onderweg naar Brussel, Zaventem Airport, kwamen we “gelukkig” gelijk in de file bij Antwerpen waardoor de stress er lekker inzat. Na 2 uur file had ik nog maar enkele minuten over. “Cabincrew ready for take off!” klonk het vlak achter mij toen ik het vliegtuig in liep. De reis naar The Gambia kon écht beginnen!

De volgende keer een korte broek!

Na een fijne vlucht kwam ik aan op Banjul International Airport, The Gambia. Hier aangekomen keek ik gelijk mijn ogen uit! Een klein vliegveld, een oude stadsbus die ons van het vliegtuig naar de aankomsthal bracht. En het is hier vooral erg warm, ik zweette aardig in mijn lange broek en een jasje. De gevoelstemperatuur was zeker 37 graden. De volgende keer maar een korte broek!

Na de bagageafhandeling werd ik opgewacht door Mark en Jacco, om naar het hotel te gaan waar ik de komende twee weken zal verblijven. Toen we eenmaal de hoofdweg opkwamen wist ik niet wat ik zag. Mensen verkochten complete bankstellen en bedden op straat. Iets verder kon je geiten kopen, die gaan gewoon direct achterin de auto!

We moesten even stoppen voor geiten en buffels die massaal de weg over staken. Net voordat we optrokken werden we afgesneden door een Gambiaan. Ze kunnen hier namelijk écht niet rijden! En tussen alle auto’s staan er ook karren met ezels. Dat is een heel apart gezicht. En vervolgens komen we langs de lokale motorzaak, waar motoren gerepareerd worden en verkocht aan de straat. Nou ja, motorzaak! Dat klink natuurlijk heel chic, maar in werkelijkheid een hutje met golfplaten, 3 motoren op de straat, geen elektriciteit of een mooie pui met reclame banners. En die motoren? Die zou ik niet kopen.

Tweedehandse spullen uit Europa of Amerika.

Wat mij erg opviel is dat alle winkeltjes erg klein zijn en dat ook niemand licht heeft. Alles wordt dus buiten neergezet. Buiten is normaal geen probleem, maar nu nadert het regenseizoen en kan het af en toe flink tekeer gaan. Er is hier écht van alles te koop, van verschillende gebruikte tv’s, koelkasten, fietsen en autobanden op straat tot minimaal vijf groentekraampjes naast elkaar met allen exact hetzelfde. Alles wat verkocht wordt zijn meestal tweedehandse spullen uit Europa of Amerika.

Tijdens het rijden stuift het zand rondom de auto op! Hoewel we over de hoofdweg reden, met asfalt, ligt er veel zand. Ik hing als een nieuwsgierige toerist uit het raam en iedereen lachte en begroette mij. Een hele belevenis, die ik tot voorkort alleen nog maar ken van het nieuws en filmpjes op Youtube. Nu ik hier ben, ervaar ik een heel andere wereld!

Meer lezen over het avontuur van Dion? Wij houden je hier graag op de hoogte. Mis geen enkele dag uit Dion’s dagboek en meld je aan voor de nieuwsbrief.

Reacties zijn gesloten.