Dag 13: Dagboek van Dion Jordens

Dag 13: Dagboek van Dion Jordens

De stage van Dion loopt op zijn einde. Dion volgt zijn opleiding aan het Montessori College Twente in Hengelo. Vanuit school kreeg hij de mogelijkheid 2 weken stage in het buitenland te doen. Dion koos voor The Gambia, en wel voor onze stichting. Lees ook zijn voorgaande blogs via onze nieuwsitems.

De een-na-laatste dag in The Gambia alweer! De tijd vliegt hier echt voorbij. We gingen voor de laatste keer naar school toe, daarom gingen we vergeleken met de andere dagen redelijk vroeg weg. Zodat we langer de tijd op school hadden. Na onze rit naar Lamin-Kerewan kwamen we weer aan op school, daar stonden diverse activiteiten gepland vandaag; het afronden van de interviews, lesgeven en een prijzenuitreiking.

De prijsuitreiking is een bijzondere ceremonie die maar 1 keer per jaar wordt gehouden. Hij werd nu vervroegd, zodat wij dit nu mee konden maken. Tijdens de prijzenuitreiking krijgen de kinderen die het best gepresteerd hebben en uitblinken een leuke prijs. Per klas was er een eerste, tweede en derde prijs. Elk jaar zorgt dit voor een competitieve strijd tussen de leerlingen, waardoor zij nog meer hun best doen dan dat ze al deden. Uiteindelijk zorgt dit ervoor dat alle kinderen beter presteren. De prijzen komen uit de bananendozen die enige tijd geleden vanuit Nederland zijn opgestuurd door de sponsoren van de stichting!

Het viel mij op dat de prijsuitreiking heel plechtig werd georganiseerd. De kinderen stonden per klas in een nette rij. Hierna kregen de leraren van de school en wij een moment om iets tegen de kinderen te zeggen. Dit bestond voor het grootste deel uit een motivatie en een waarderingsspeech voor de inzet van de kinderen. Maar de leraren vertelden ook hele verhalen over hoe dankbaar ze de stichting wel niet zijn. Soms is het ook moeilijk te beseffen dat de levens van zoveel mensen zijn veranderd door de ontwikkelingen van de school en de hulp van de stichting.

Ik bedacht even een vlotte speech.

Op een gegeven moment werd ik ook naar voren geroepen om iets te zeggen. Ik wist echt niet wat ik moest zeggen, maar toen ik er eenmaal stond bedacht ik een vlotte speech. Ik vond het erg mooi om te zien dat sommige kinderen zo goed hun best hadden gedaan en dan daarvoor beloond worden. Er komt dan een enorme glimlach tevoorschijn bij de kinderen. Natuurlijk had iedereen goed zijn best gedaan, maar de prijzen geven alleen maar meer motivatie voor de komende semesters. De uitreiking werd afgesloten met een laatste speech en muziek. Alle kinderen gingen in een grote kring staan, dansten en zongen mee. In het midden stonden enkele leerlingen van de basisschool die op het ritme van de muziek, dansten en zongen. Het ging steeds sneller, uiteindelijk was het gewoon verbazingwekkend hoe snel ze wel niet konden dansen. Erg knap en ontzettend leuk om bij te zijn!

Na de prijsuitreiking liep ik een rondje over het schoolterrein. Alle kinderen kwamen een handje geven, ze inspecteerde me volledig. Plukten aan mijn haren en voelden aan mijn huid. Ik liep met mijn telefoon en ze wilden allemaal met mijn telefoon foto’s en video’s maken. Maar op een gegeven moment zat er een meisje bij die iedereen op afstand hield. Ze pakte mijn telefoon terug van de kinderen en gaf hem weer aan mij. Ze wilde echt voor mij zorgen wat ik heel lief vond.

Het was weer eens erg warm en ik wilde mijzelf bij de waterpomp opfrissen. Hierdoor werden mijn handen nat, maar hetzelfde meisje pakte mijn handen en maakte ze droog met haar kleding. Ze heeft voor de rest van de dag de hele tijd mijn hand vastgehouden en ze bleef me maar helpen en “beschermen”. Dat valt me hier in Gambia echt op; iedereen doet altijd écht alles voor elkaar. Iedereen is erg zorgzaam, sociaal en men zal altijd het beste voor jou willen. Enkele oudere kinderen gaan zelfs naar de huizen van de jongere kinderen toe en geven dan vrijwillig bijles. Dat vertelde Yus mij. Ze doen dit geheel uit eigen initiatief, omdat ze geleerd wordt om naar elkaar om te kijken. Een groot cultuurverschil met Nederland, hierdoor creëer je wel echt snel een band met elkaar.

Ik vind dat we hier nog best wel van kunnen leren!

Vandaag heb ik ook meegekeken met de lessen en over Nederland kunnen vertellen aan de klas. Ik vertelde dat we in Nederland eigenlijk alleen maar geasfalteerde wegen hebben; zoiets simpels voor ons, is hier bijna niet voor te stellen. Enkele andere kinderen hielp ik met hun huiswerk. Deze week hadden de kinderen het onderwerp transport en op een speelse wijze leren ze dan alles over de verschillende vervoersmiddelen. Bijvoorbeeld een auto, deze wordt getekend, er worden rekenen sommen mee gemaakt, liedjes over gezongen, net zo lang totdat ze aan het einde van de week alles kunnen vertellen over de auto. Er wordt ook een stukje praktijk toegepast, dat vindt ik erg goed, zodat het onderwerp wordt ervaren. In Nederland kennen we een anders soort onderwijssysteem en soms vind ik dat we hier nog best wel van kunnen leren!

We sloten de dag af, door samen te eten. We hadden een grote schaal en iedereen sloot aan om uit deze schaal te eten met elkaar. We aten ‘Benechin’, dit lokale gerecht bestaat uit rijst met heel veel groenten en vis. En helaas kwam daarna het moment van afscheid nemen. Dit was best wel moeilijk want in 2 weken tijd bouw je een mooie band op met de leraren, de school en de kinderen. Ik hoop écht dat ik hier in de nabije toekomst nog een keer terugkom.

Reacties zijn gesloten.