Dag 6: Dagboek van Dion Jordens

Dag 6: Dagboek van Dion Jordens

Dion Jordens is stagiair voor Smiling Child of The Gambia. Zijn stage is een opdracht vanuit het Montessori College Twente, te Hengelo. Tijdens de stage van Dion houden wij zo veel mogelijk zijn verslag bij. Lees ook: Dag 5 van Dion uit dagboek.

Voor je gevoel gaat de tijd hier heel snel, het is alweer dag 6. Vandaag (woensdag) staat er weer een dag op school op de planning. Vanuit de stichting heb ik de opdracht gekregen om interviews af te nemen bij de leraren. Deze interviews dienen voor de website van Smiling Child of The Gambia, zodoende kan men kennismaken met de leraren.

De kinderen lieten me niet meer los!

De weg naar de school was slecht begaanbaar, want het had de avond ervoor flink geregend. De wegen naar de school bestaan hoofdzakelijk uit zand en door de regen was dit enorm modderig geworden. Bij aankomst op school hadden de kinderen pauze, ze zagen ons al aankomen en kwamen naar de auto. Sommige kinderen kwamen handjes geven en andere kinderen lieten me niet meer los! Door de warmte en de hoge luchtvochtigheid was ik al erg klam. Met alle kinderen om mij heen werd dit mij soms wat veel. Wat ik ook probeerde de kinderen bleven om mij heen. Uiteindelijk is het mij wel gelukt om alle interviews af te nemen.

Na school keerden we terug naar het hotel voor een verfrissende duik. Daar was ik wel aan toe. En vervolgens werkte ik aan mijn dagboek, om jou op de hoogte te kunnen houden van mijn belevenissen en avonturen!

Plotseling viel de stroom uit, helaas kon ik niet douchen.

Bij het vallen van de avond zouden we uiteten gaan. Ik wilde mij nog even douchen, maar niets is hier zoals je zou verwachten. Plotseling viel al het stroom uit, waardoor er ook geen water meer uit de douche kwam. Helaas kon ik dus niet douchen. Tegen de tijd dat we weg wilden gaan was er nog steeds geen stroom, waardoor er ook geen WiFi was. Mark en Jacco hadden met een vriendin afgesproken bij een nieuw geopend restaurant. De vriendin van Mark en Jacco werkt, woont en leeft hier al ruim 5 jaar en is bij velen bekend als Mamm Jarra. Echter zonder WiFi konden we haar niet bereiken, en ook wisten we niet waar we heen moesten. Jacco kwam op het idee om even verder op, waar er wel stroom was, “data te tappen”. Oftewel we maakten even gebruik van de WiFi van een ander restaurant, die op dat moment wel werkte.

We kwamen aan in het plaatsje Kotu, dit plaatsje ligt eveneens aan de kust en is niet ver van ons rijden met de auto. Bij aankomst zagen we prachtig verlichtte palmbomen bij de entree. Binnen werden we verrast door het prachtige interieur, de vriendelijke bediening en het adembenemende uitzicht over de Atlantische Oceaan. Werkelijk prachtig, we waande ons in een soort 1001-nachten.

Niets gaat hier zoals je zou verwachten!

Het was heel leuk om dit mee te maken, want veel restaurants in The Gambia besteden weinig aandacht aan het interieur. Ook vertelde Mamm Jarra, oftewel Elsemiek mij die avond hoe het is om hier te wonen, te werken en te leven. En zij bevestigde, “Niets gaat hier zoals je zou verwachten!”

Reacties zijn gesloten.