De afgelopen twee weken

De afgelopen twee weken

Er is een tijd van komen, maar ook een tijd van gaan. Inmiddels zijn we al weer ruim een week terug in Nederland. Het afscheid nemen daar ter plaats is voor ons altijd moeilijk. We zetten ons dan ook echt met liefde, volle overgave en passie in voor de school en de kinderen in Gambia.

De laatste twee dagen hebben Mark en Jacco vooral afscheid moeten nemen. Afscheid van de kinderen, leraren, ouders, oude bekenden en nieuwe bekenden. Voor ons is een vakantie in Gambia, ontmoeten, genieten en veel mooie dingen doen. Het afscheid nemen valt dan ook altijd tegen.

Wat hebben wij ontzettend veel mooie momenten mogen meemaken. Momenten om blij aan terug te denken, sommige momenten zijn zelfs hartverwarmend. Het is een voorrecht om ons zo in te kunnen en mogen zetten voor de stichting. Alles bij elkaar was het weer een hele bijzondere reis en blijken twee weken weer veel te kort.

De laatste dagen hebben we drinken, voetballen en springtouwen op school uitgedeeld. Maar liefst 5 voetballen, 8 springtouwen en wel 225 limonade bekertjes, en nog een paar voor de leraren. Een soort afscheidscadeau, alhoewel de kinderen niet wisten dat wij echt weg gingen. Dat wordt pas tegen ze gezegd als we echt definitief weg zijn. Wij kiezen hier bewust voor, omdat de kinderen je anders volledig vastklampen. Zeker nu we al voor de 7de keer in Gambia geweest zijn. De kinderen worden steeds aanhankelijker, ze herkennen ons en de oudere kinderen gaan steeds meer vertellen.

Dat laatste maakt het extra moeilijk, want dan wordt er vertelt over hoe ze wonen, waar ze vandaan komen, hoe hun gezinssituatie is en ga zo maar door. Dat zijn meestal hele leuke verhalen, maar soms ook trieste verhalen. Je kunt het je af en toe niet eens voorstellen! Ons doel van de stichting is gekaderd en dat is het verzorgen van onderwijs voor deze kinderen, maar na deze verhalen dan zou je veel gezinnen willen helpen. Dat is natuurlijk niet mogelijk en je moet het dan relativeren, wat niet altijd meevalt.

De laatste donderdag gingen de kinderen naar huis met het rapport van het tweede semester. De resultaten waren hartstikke goed en wat zitten er echte studiebolletjes bij. Het was een geweldige tijd en zonder dat de kinderen het dus door hadden, was dat de laatste keer voorlopig.

Voor Mark en Jacco is het een fijne manier van afscheid nemen. Alhoewel je ze ook graag een knuffel zou willen geven, want je weet dat de zomer eraan komt. Het wordt warmer en het regenseizoen nadert. Helemaal tijdens het regenseizoen, dan ligt er veel bedrijvigheid plat en is het voor de vele arme gezinnen echt overleven zonder inkomsten. We zien ze pas weer over een halfjaar. Als wij daar aan denken, dan realiseren wij ons dat we de kinderen enorm gaan missen!

Wij hebben onze leraren ‘s middags meegenomen naar een andere school, namelijk Lucy Memorial Nursery School in Serekunda. Deze school wordt onderhouden door een Engelse stichting, The Gambia Education Project. We hebben de afgelopen week veel besproken, nagedacht en overlegd met Mandy en Dave. Zij waren betrokken bij de oprichting van onze stichting in april 2017, nou ja betrokken. Zij hebben ons geadviseerd en geholpen de juiste stappen te nemen hier in Gambia. Hun stichting is al meer dan 15 jaar actief en zij zijn dus al heel ver met hun project. Die donderdag middag zijn we met onze leraren gaan kijken bij hun school, dat was heel goed! Zo hadden onze leraren de mogelijkheid te vergelijken, en te zien wat voor hun wel of niet zou werken. Misschien nieuwe ideeën over lesmethodes, mooie posters die ze kunnen gebruiken? Of iets wat ze graag zouden willen gebruiken?

Onze leraar Sainey legde het heel mooi uit, hij vertelde: “Je hebt lesgeven en lesgeven, het één is niet slechter of beter dan het ander. Het is de manier van lesgeven, waar de leraar zich prettig bij voelt. Ik vind het persoonlijk prettiger om kinderen met elkaar te koppelen, twee verschillende talenten. Bijvoorbeeld lezen en schrijven. Als Fatou goed is in lezen, en slecht in schrijven, dan vindt ze dus lezen erg leuk en dat doet ze graag. Als Sally heel graag schrijft en daar ontzettend goed in is, en niet in lezen, dan kun je je voorstellen dat Sally het liefst wil schrijven. Maar als je ze naast elkaar zet, dan krijg je dat Sally door Fatou wordt gemotiveerd om de lezen. Sally zal dan ook Fatou helpen bij het schrijven. Zo werken ze samen en maken ze elkaar beter. Ik kijk dit af van de Europese manier van lesgeven.” Wij stemde heftig in, maar als je terugdenkt aan je eigen kleuterschool, dan hadden wij toen we 4 jaar waren nog lang geen Engelse les.

Hier in Gambia kun je eigenlijk al een heel gesprek voeren met een 6-jarige die naar school gaat aan een kleuterschool. Engels is vanuit de kolonisatie een eerste taal, maar thuis wordt er veelal Mandinka of Wolof gesproken. Dus Engels kunnen we zien als een aangeleerde taal, die ze alleen op school krijgen. Dan is het dus ontzettend knap als ze met 6 jaar al een gesprek kunnen voeren.

Mark en Jacco werden weg gebracht naar het vliegveld voor onze schoolhoofd Yus. Een persoonlijk afscheid volgde op het vliegveld van Gambia. Dat waren weer twee prachtige weken, als je terug denkt aan alle keren dat we de school bezochten, maar ook de Onafhankelijkheidsdag in Marakisa toen we net aankwamen. Maar het hoogtepunt van deze reis was toch wel het 2-jarig jubileum dat we op school vierden.

Met veel plezier kunnen we terugkijken op twee hele mooie weken. Ga jij nou ook eens naar Gambia of kom je er vaker en zou je onze school willen bezoeken? Laat het ons dan even weten, dan zorgen we ervoor dat je in contact komt met Yus (schoolhoofd).

Reageren is niet mogelijk.