Emotie en ontroering, terug in The Gambia.

Emotie en ontroering, terug in The Gambia.

Eindelijk in The Gambia na ruim 20 maanden. Wat een prachtige vlucht hadden we. Vanuit de lucht zagen we het prachtige land al liggen. De prachtige rivier de Gambia die dwars door het land kruist en daarmee de grens met Senegal aangeeft. Een waterrijk land, het kleinste land van het Afrikaanse continent. Naarmate we dichterbij kwamen zagen we de kleine huisjes opduiken, de onverharde wegen en de ongerepte natuur. Een blik van herkenning gevolgd met veel emotie en ontroering, na 20 maanden missen zijn we er dan eindelijk.

Een traan was niet te onderdrukken.

Wat hebben we een hoop administratie moeten doen om hier te komen. Naast het volgen van de normale PCR-Test is het ook nodig om verschillende formulieren in te vullen, voordat je überhaupt kunt vliegen. Dat alles naast de reguliere voorbereidingen voordat je naar The Gambia kunt reizen.

Toen de banden de landingsbaan raakte konden we een traan niet onderdrukken. We zijn weer terug! Wat een geluk, blijdschap en dankbaarheid dat het ons gegeven is om toch naar The Gambia te mogen. Een verschil te maken in de levens van ruim 350 kinderen. Ze aanmoedigen bij hun examens en heel veel liefde geven voordat de reis er alweer op zit. Eenmaal op je plek, dan vliegt de tijd.

De eerste stap uit het vliegtuig.

De eerste stap buiten het vliegtuig gaf ons zo’n vertrouwd gevoel. De warmte, de luchtvochtigheid in combinatie met de zoete, toch scherpe geur voert je mee naar verlangen. Het verlangen om thuis te komen in ons tweede thuisland waar ons hart gestolen is. De procedure op het vliegveld duurde even, we werden verzocht om toch eens sneltest te doen (ook al waren de papieren compleet), vervolgens de nieuwe bagagebanden waar het wachten op onze koffers een eeuwigheid leek te duren.

Al zwaaiend en springend.

En dan … “Hey boys, your brothers are waiting you already! Hurry and meet them. They are not allowed to enter the airport anymore.” En daar stonden onze donkere Gambiaanse broers, zwaaiend en springend (alsof je een levenslange tijd van elkaar verwijderd bent geweest), toen wij het vliegveld uitliepen. Sleurend met een koffer vol kleding, maar ook veel spullen voor de stichting, bereikte we Yus en Sainey (schoolhoofd en leraar). Een lange omhelzing tot gevolg, even was het stil – het wennen om elkaar na zo’n lange tijd missen weer te zien – en een stortvloed aan vragen. Als lachend en bijpratend kwamen wij bij onze taxichauffeur Yaya. En in de taxi naar het hotel werd het nog veel en lang gesproken over de veranderingen, nieuwe plannen en vooral hoe het met iedereen gaat.

Yus, Mark en Marco

We besloten om zondag alle leraren thuis op te zoeken, zodat we de ouders van de gezinnen van de leraren weer zouden zien. Wij konden zondag dan eindelijk, eindelijk Marco in onze armen sluiten. En we ontdekten een hele grote verrassing. Onze reis is begonnen! We schrijven herinneringen.

Reageren is niet mogelijk.