Zondag in The Gambia, families en Marco!

Zondag in The Gambia, families en Marco!

Mark met Marco

Zondag konden we niet wachten! Zaterdag lagen we op het strand, te bedenken wat we op zondag mee zouden maken. Wat een genot en wat een dag. We gaan eindelijk de leraren en hun families ontmoeten. We stonden te poppelen, want vooral zouden we eindelijk Marco in onze armen sluiten.

Een ram in de kofferbak.

De taxi kwam voorrijden met Sainey en Yus. Met een grote glimlach kwamen ze ons tegemoet. “Hello Brothers!” Wat hebben we de kleine dingen ontzettend gemist. Eenmaal in de taxi besloten we ons te houden aan de Gambiaanse traditie. Marco is vernoemd naar Mark en Jacco en dat betekent dat je hier een ram geeft aan de ouders. Een ram om de geboorte van een zoon te vieren (een geit voor een meisje).

Ram in de kofferbak

Na flink onderhandelen langs de drukke geasfalteerde weg, werd er een grote Ram gekocht! Een ram is in December veel goedkoper, dan in deze tijd van het jaar omdat Tobaski half Juli gevierd wordt. “Tobaski” is het offerfeest voor Moslims, dat hier groter gevierd wordt dan de Christelijke feestdagen. De ram werd gebonden en achterin de kofferbak van onze taxi gedaan. Met een hoop geblèt van de ram op de achtergrond reden we door naar Lamin, de woonplaats van onze leraren.

Bij aankomst in Lamin bij Yusupha thuis haalden we de ram meteen uit de kofferbak. Als verrassing liepen we de ‘compound’ in met de ram. Een groter verrassing voor de familie van Yus. Bijzonder dat we dit kunnen en mogen doen in hun traditie. De ram werd meteen tentoongesteld aan de andere familieleden. Na even bijkomen bij Yus in zijn huisje, konden we eindelijk Marco ontmoeten! Wat een schatje, een boef van slechts 4,5 maand oud. Wat een mannetje al, heel eigenwijs en weet precies met zijn lach iedereen te betoveren.

De families van de leraren

Jacco met Marco

Vervolgens liepen we de straat verder in met Marco in onze armen. Alle leraren wonen namelijk op een steenworp afstand van elkaar. Marco heeft een groots bekijks en de nabij wonende community heeft Marco al in hun hart gesloten. De een na de andere neemt Marco van ons over en zo zwerft hij door de straat heen. Terwijl wij verder lopen naar Sainey’s huis. Hier ontmoeten we zijn oma, moeder en Ebrima (techniek student die eerder een gastcollege gaf op onze school). Sainey heeft twee leuke mooie soort papegaaitjes. Waarvan er één die middag ontsnapte.

Ook brachten we een bezoek bij de familie van Yaya (oud leraar aan onze kleuterschool, we hopen dat hij terugkomt). Zij vader was wat ziek, maar was ontzettend dankbaar dat wij weer bij hen langskwamen. We ontmoeten zijn zussen, zwager, neefjes en nichtjes. Even later bezochten we ook het huis van Ousman, maar hij was er op dat moment niet. Wel zagen we zijn familie. En als laatste natuurlijk Isatou en Amadou die zich ook verzameld hadden bij de compound van Yus. Terug op de compound kwam ook Ousman aanlopen en was onze familie bijna compleet.

We misten Ndey.

We misten Ndey nodig. Ndey woont vlakbij onze school, waardoor het logisch zou zijn dat ze niet helemaal naar Lamin gekomen was. Dat is zo’n 15 minuten rijden met de auto. Eenmaal na de lunch kwam de onthulling, immers wisten wij nog altijd niet wie de moeder van Marco is. Na een rondje raden hadden Mark en ik natuurlijk al drie keer de juiste persoon genoemd. Je raadt het al, helemaal verkleed onder een grote sluier, ontmoetten we dan eindelijk de moeder van Marco, Ndey. Ndey is de lerares van groep 1A en groep 1B van de kleuterschool.

Na de lunch met een Gambiaanse maaltijd en de verrassing dat Ndey de vriendin van Yus, werd er een meeting opgezet. Wat zijn de plannen voor de komende weken? En zo namen we de ideeën door om deze weken zo goed mogelijk in te vullen.

Reageren is niet mogelijk.